Związek Socjalistycznych Republik Europejskich

Co zrobimy z tą Irlandią? Kto dzisiaj oddaje głos motłochowi? Wiadomo, ze referendum jest upośledzoną formą decydowania! Klasa urzędników i parlamentarzystów wie przecież lepiej! Jak oni mogli przeciwstawić się światłemu traktatowi? I co teraz z tym zrobić?

Szczerze powiedziawszy, przeraziło mnie pytanie, co dalej z traktatem, gdy został on odrzucony przez Irlandię. Perspektywy, jakie nasze media i nasi politycy rozpostarły przed widzami dobiły moje resztki nadziei na rozsądną i demokratyczną Europę. Trzeba by powtórzyć to referendum tyle razy ile trzeba, by wynik był mądry - tzn. zgodny z naszym interesem! Czyżby CCCP zastąpiono CECP ?

Brukselscy biurokraci mogą się jedynie cieszyć, że referendum zostało dopuszczone jedynie w Irlandii. Co by to było, gdyby większość obywateli UE opowiedziała się przeciwko? W najbliższej przyszłości w Wielkiej Brytanii trybunał orzeknie, czy parlamentarna ratyfikacja traktatu jest zgodna z brytyjską konstytucją. Może i tam trzeba będzie odwołać się, o zgrozo, do demokracji.

Obywatele Irlandii nie głosowali, w istocie, przeciwko traktatowi - w zasadzie nikt tego traktatu nie poznał (włącznie z czołowymi politykami). “Nie” powiedziane jest przeciwko formułom rządzenia Unią oraz przeciwko tworzeniu super-państwa. Jest po prostu za wcześnie - dajmy sobie czas, by do siebie nawyknąć i “pokochać” (zgodnie z doktryną Tuska) zanim powiemy sakramentalne “tak”.

Myślę, że pokolenie mojego wnuka będzie na to gotowe!

Rada Nierządnic

Rada Europy rozpatrzy wniosek austriackiej lewicy, by przywołać do porządku niektóre kraje europejskie (w tym: Polskę), ażeby przestrzegały praw człowieka, tj. umożliwiły kobietom aborcję na żądanie i za państwowe pieniądze.

Głosowanie odbędzie sie 16 kwietnia.

Do głowy przychodzi mi jedynie następujący fragment z Apokalipsy ( ciekawe, że swój post-synodalny dokument o Europie “Ecclesia in Europa” Jan Paweł II oparł na rozważaniach Apokalipsy).
I ujrzałem Niewiastę siedzącą na Bestii szkarłatnej,
pełnej imion bluźnierczych,
mającej siedem głów i dziesięć rogów.
A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat,
cała zdobna w złoto, drogi kamień i perły,
miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości
i brudów swego nierządu.
A na jej czole wypisane imię - tajemnica:
“Wielki Babilon.
Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi”.

Wolność przekonań?

Dzisiejszy “Dziennik” opisuje przypadek państwa Johnsów, którym brytyjski urząd odmówił prawa do adopcji ze względu na poglądy. Owo małżeństwo wychowało już 4 swoich dzieci oraz 18 sierot (sic!). Nie mozna im chyba odmówić doświadczenia i dobrej woli. Można by się domyślać, jakie to patologiczne poglądy mogłyby być podstawą do takich decyzji - pedofilia, dzieciożerstwo :), sadyzm, itp..

Nic z tego! Jedyną niedyspozycją tego małżeństwa była decyzja, iż nie chcą przekazywać swoim dzieciom poglądu jakoby homoseksualizm był dobry. Są zielonoświątkowcami i ich poglądy oparte są na Biblii, która głosi inaczej. W rozmowie z urzędnikami dalecy byli od oskarżania czy potępiania. Nie chcieli jedynie przekazywać innym poglądów, których nie podzielają.

Zanosi się na to, iż jedynie wspomnienie Ewangelii stanie się wykroczeniem a używanie słowa “grzech” równoznaczne będzie dyskryminacji. Tylko o czym ksiądz będzie mógł powiedzieć w homilii?

P.S. Informacji nie sprawdziłem osobiście, ale jeśli wierzyć autorowi wspomnianego artykułu, trybunał w Strasburgu zdecydował, iż odmówienie parze homoseksualnej prawa do adopcji jest przejawem dyskryminacji. Jeśli to nieprawda, prosze mnie uszczypnąć, bo chciałbym się szybko obudzić!

Kosowo - papierek lakmusowy

Sprawa Kosowa jest papierkiem lakmusowym integralności i sprawności Europy. Brak jednego stanowiska Unii jest świadectwem wobec świata, że w istocie stanowimy jedynie tymczasowe, merkantylne skupisko państw europejskich (w końcu sprawa dotyczy Europy). Uważam, że Unia jako twór pan-europejski jest dziejową szansą, która powoli przegrywamy. W obszarach wymagających głębszej jedności rozchodzimy się (np. wolnorynkowy jednolity rynek, polityka zagraniczna), a chcemy narzucić jednolitość tam, gdzie jest to absurdalne (kultura, obyczajowość). Mam wrażenie, iż decyzje państw członkowskich świadczą o świadomości ww. tymczasowości UE i zakrojone są na wzmocnienie swojej pozycji po jej rozpadzie.
Decyzje w sprawie Kosowa należą do takich właśnie. Gra interesów USA i Rosji jest główną wytyczną decyzji w tej sprawie.
Co do pośpiesznych deklaracji polskich władz: Pośpiech w tej kwestii jest dalece niepokojący. Głos Polski jest na arenie międzynarodowej co najwyżej symboliczny. W tak wątpliwej kwestii wysunięcie się przed szereg może przysporzyć nam wrogów, a z pewności nie przyniesie nam korzyści (abstrahuje tu od merytorycznej oceny sytuacji - osobiście uważam, że uznanie niepodległości Kosowa jest błędem).

J. Kochanowski “Do referendum”

 

Polak traktat traktuje taktownie

interesy porzuca, interesownie

Kupił sobie bilety bez wizy

by, jak w Schengen,

pojechać do Pizzy

Trzeba pytać Polaka nieustannie

czy lepiej na bezrybiu rakiem

czy rybą być w oceanie?

 

A tak na poważnie! Ocena tego, co dzieje się w ostatnim czasie w UE wcale nie jest tak prosta, jak się wydaje.

Dla tych, co ostrzegają przed utratą narodowej suwerenności, trzeba rozmysłu, czy stać nas, Polaków, na zachowania alternatywne i czy stać UE na trwanie w dotychczasowym status quo. Osobiście, nie jestem zwolennikiem maintreamu kulturowego i prawnego UE. Uważam, że w bardzo wielu kwestiach Unia powinna się zmienić. Dotyczy to przede wszystkim kwestii kulturowych (zwolennik autonomii), gospodarczych (zwolennik znoszenia barier mobilności) oraz politycznych (zwolennik wspólnej polityki zagranicznej względem potęg). Pomimo tego, prześladuje mnie myśl, że obecny bezwład organizacyjny i decyzyjny UE spycha nas na peryferie rozwoju. Zwiększamy swój potencjał i paradoksalnie tracimy wpływ na światową gospodarkę. Przedmiotem dyskusji powinien być model funkcjonowania struktur unijnych - czy silne przywództwo kilku państw przy takich absurdalnych biurokratyczno-opiekuńczych strukturach może rozwiązać problem. Moim zdaniem idea przywództwa nie jest najgorsza, jednak pod warunkiem zmiany mechanizmów rządzących tym “naszym” tworem-potworem.

Dla tych, którzy rozpływają się w uniesieniu po wejściu do strefy Schengen i ze względu na procesy reformatorskie, należy powiedzieć, że trzeba by kiepskiego wzroku albo złej woli, by nie zauważać problemów tak poważnych, że odbierają entuzjazm.

A co do referendum, to Janusz Kochanowski oczywiście bije pianę polityczną, ale… jego uwagi są słusznym ostrzeżeniem. Rzeczywiście, decyzja o nie rozpisywaniu referendum jest sposobem na obejście woli Europejczyków. Czy takie ograniczenia demokracji są merytorycznie uzasadnione? To zależy od odpowiedzi na wyżej zadanie pytanie o dobro całej UE. Niepokoi jednak sam fakt ograniczania demokracji. O takich kwestiach trzeba przypominać, by ktoś w przyszłości nie pomyślał sobie, że może uczynić nas szczęśliwymi bez naszej woli. Hitler też chciał dobrze dla swej rasy i będąc wybranym demokratycznie uznał, że mandat społeczny wystarczy, by samą demokrację ograniczyć!

Brawo Marek Jurek

„Postanowiliśmy przyznać Panu to wyróżnienie w uznaniu Pana wysokiego zaangażowania moralnego i obywatelskiego w pełne poszanowanie zasad katolickich i fundamentalnych wartości cywilizacji europejskiej, w szczególną ochronę podstawowych praw każdej istoty ludzkiej, na arenie krajowej i międzynarodowej”

Powyższe słowa są uzasadnieniem przyznania p. Markowi Jurkowi międzynarodowej nagrody im. Giuseppe Sciacca (VI edycja). Jury, które przyznało tę nagrodę pracowało pod przewodnictwem Profesora prawa Giuseppe Santaniello, Honorowego Przewodniczącego Rady Państwa Republiki Włoskiej. Oprócz p. Marka Jurka tę nagrodę otrzyma w tym roku również Przewodniczący Konferencji Episkopatu Włoch Kardynał Angelo Bagnasco. W przeszłości laureatem tej nagrody był m.in. kardynał Joseph Ratzinger (nagrodę odebrał w 2005 roku już jako Benedykt XVI). /Źródło: www.prawicarzeczypospolitej.org/

Gratuluję!

Karta Praw Podstawowych

Już niewiele czasu dzieli nas od przyjęcia Traktatu reformującego Unię. Po odrzuceniu Traktatu Konstytucyjnego jest to pierwszy poważny krok w tym samym kierunku, w jakim szedł ów traktat. Chodzi w ostateczności o przekształcenie Unii w twór federacyjnego superpaństwa. Za i przeciw tej koncepcji to poważna, choć nie przesądzona, sprawa. Poważniejsze zagrożenie płynie jednak z aneksu do tego traktatu. Jak się zdaje, chce on reformować nie tylko struktury unijne, ale również sumienia obywateli państw członkowskich UE. Mniej istotne jest również to, czy Bronisław Komorowski miał rację o statusie prawnym Karty. Nawet jeżeli będzie to jedynie wskazanie kierunku zmian, bez narzucania regulacji prawnych, to będzie to aż wskazywanie tych kierunków. Niech w pierwszej kolejności Unia rozwiąże problem daleko idącej nierówności i niemobilności ekonomicznej oraz impotencji politycznej. Nasze sumienia niech zostawi w spokoju!