Od kilku lat śledzę działalność Instytutu Lorda Actona ( www.acton.org ). Skupia on refleksje z pogranicza chrześcijaństwa, gospodarki i polityki. Gromadzi myśl osób reprezentujących różne konfesje chrześcijaństwa. Myślą przewodnią, jak się zdaje, jest pogodzenie kapitalizmu z religią. Oczywiście, nie ze wszystkimi tezami zgadzam się (jako republikanin mam pewne zastrzeżenia do liberalizmu). Nie zmienia to faktu, że lektura tekstów “actona” jest świetnym sposobem na rozwój intelektualny i duchowy.
Mam nadzieję, iż uda się kiedyś stworzyć podobny think tank w Polsce. Wszystkich zainteresowanych tematem, proszę o kontakt: praxe@wp.pl

Pozdrawiam

W “Rzeczpospolitej” ogłoszono, kto ma szanse zostać nowym Prezydentem Najjaśniejszej. W gronie pretendentów do tronu znaleźnili się przede wszystkim faworyci Tusk i Kaczyński. Dalej wspomina się Cimoszewicza, Lisa, Sikorskiego, Dudkiewicza, Komorowskiego, Wałęsę i Marcinkiewicza. “Wirtualna Polska” podając wyniki niektórych kandydatów pomija. I tak choćby, o Dudkiewiczu nie ma nawet wspomnienia, choć osiągnął poparcie trzy razy wyższe od Wałęsy i sześć razy wyższe od Marcinkiewicza. Czyżby media zaangażowane?

Na życie zwykłem nakładać matrycę religijności; nauki KK, ewangelii. Wiem jednak, ze nieprzekonanego nie przekonam, a przekonanego nie warto przekonywać. Kto wierzy nie musi być przekonywany do oporu wobec aborcji i eutanazji. Kto nie wierzy, na hasło “przykazanie” czy “wola Boga” raczej zareaguje śmiechem – raczej kolan umysłu nie zegnie. O tych sprawach trzeba więc mówić jako homo sapiens odnosząc się do rozumu i człowieczeństwa, a nie do przykazań.

Z aborcją problem jest dosyć prosty. Życie ludzkie podlega ciągłości i zmianie zarazem. Nie ma zatem żadnego logicznego argumentu, by uznać, że człowiekiem stajemy się dopiero na pewnym etapie rozwoju. Kryteria anatomiczne, fizjologiczne czy behawioralne uwłaczają ludzkiemu rozumowi. Bo czy opieranie się na przykład na argumencie rozwoju układu nerwowego może być przyjęte, jeśli wiadomo, ze rozwój nie kończy się z chwilą porodu. Albo czy argument typu: “czy płód potrafi zapięć guzik u koszuli” nie uwłacza osobom z niedowładem kończyn górnych. Wychowuję mojego syna, u którego można stwierdzić wielorakie anomalie anatomiczne, fizjologiczne i behawioralne, a każdemu, kto spróbuje odmówić mu człowieczeństwa dam w nos.

Z eutanazją jest troszeczkę gorzej. Mój kluczowy niereligijny argument wywodzi się z pragmatyzmu w kwestiach społecznych. Jestem przekonany, ze dopuszczenie w świadomości społecznej do zgody na zabicie życia z jakiegokolwiek, najważniejszego nawet powodu doprowadzi z czasem do wprowadzenia pojęcia jakości życia, jako kryterium przyznawania prawa do życia. Następnie, pośrednio za pomocą machiny administracyjnej skłaniać się będzie rodzinę do eliminacji “ludzi o zbyt niskim poziomie jakości życia”. Przykładowo: mi i mojej żonie powiedzianoby: “ze względu na wadę genetyczną i zespół wad wrodzonych możecie państwo dokonać uśmiercenia dziecka, albo nie będziecie mogli finansować jego leczenia ze środków publicznych. nie możecie obciążać społeczeństwa kosztami, które wynikają z waszej złej woli. skróćcie cierpienia waszego syna i uwolnijcie innych od ciężaru z nim związanego”. Utrzymanie “świętości życia”, nawet niereligijnej świętości (prawa bezwarunkowego) jest konieczne, by uniknąć okropieństw eugeniki i pochodnych.

Z eutanazją mam jednak jeden problem: czy osobie dorosłej mającej chore nerki i zmęczonej terapią pozwala się świadomie nie przyjmować dializ, wiedząc, że bez nich umrze? Jeśli tak, to jak uzasadnić odrzucenie prawa do samouśmiercenia? Sprawa dotyczy każdego rodzaju terapii. Czy należałoby zatem wprowadzić przymusowe leczenie w każdym przypadku? Z tym problemem pozostawiam Was, licząc na pomoc w jego rozwiązaniu.

Watykańskie Centrum Telewizyjne i Watykańskie Radio wraz z Google zamierzają uruchomić watykański odpowiednik YouTube. Serwis ma umożliwić wymianę filmów prezentujących wydarzenia związane z działalnością papieża jak i  życiem całego Kościoła.Informację taką na swych stronach podał Reuters.

Jest to krok w stronę większości katolików, którzy dokumenty kościelne znają jedynie ze słyszenia. Niestety, większość z nas nie przeczytała w życiu ani jednej encykliki czy adhortacji. Z trudem sięgamy też po jakąkolwiek lekturę duchową, włącznie z Pismem Świętym. Planowany serwis ma więc być współczesną wersją biblia populorum. Wkroczenie w ikoniczną narrację rzeczywistości nie powinno oczywiście zastąpić klasycznych dróg rozwoju duchowego. Lepiej jest jednak rzucać wyzwania kulturze w taki uproszczony sposób niż narzekać na intelektualną bierność wiernych.

Kolorów nabiera dyskusja na temat terminu wyborów parlamentarnych. Problemem jest zbieżność czasowa wyborów do Sejmu i Senatu z polską prezydencją w UE. Sprawa jest rzeczywiście istotna. Sprawność prezydencji zależna jest od sprawności polskich władz. Zmiana kadencji parlamentu, a co za tym idzie, zmiana ekipy rządzącej nie sprzyjałaby solidnemu wypełnianiu przywództwa Unii. Coś trzeba zatem zmienić: termin wyborów bądź prezydencji!

Atrakcją są oczywiście polityczne spory i knowania wokół tego tematu. Jak dotychczas głównymi aktorami są przedstawiciele lewicy (ustami Olejniczaka) i partii rządzącej (w roli głównej wystapił Chlebowski). SLD proponuje przesunąć prezydencję, sugerując zarazem, że rząd z pewnością nie chciałby pozbyć się połowy roku dłuższych rządów. Pewna swego wyniku PO ripostuje, dopuszczając myśl o zastosowaniu któregokolwiek z rozwiązań. Poczekajmy na głosy PiS i PSL. Możnaby nawet zrobić zakłady (oczywiście bez pieniędzy, by uniknąć oskarżenia o hazard). Najsmaczniejsze w tym cieście są bowiem domysły – jak funkcjonuje obecnie liczydło politycznej pragmatyki. Jaki kto zakłada scenariusz wydarzeń? Co byłoby dla zainteresowanych najlepsze? Skoro obydwa rozwiązania są równorzędne z punktu widzenia pomyślności Polski, to liczą się jedynie partykularne interesy grup. Czy jednak ekwiwalentność rozwiązań jest faktem?

A tak na marginesie! Mnie osobiście najbardziej interesuje wpływ powyższych posunieć na losy takich ugrupowań jak choćby “Polska XXI”.

Jan Paweł II: Bardzo często programy, które biorą początek w idei sprawiedliwości, ulegają w praktyce wypaczeniu. Chociaż więc w dalszym ciągu na tę samą ideę sprawiedliwości się powołują, nad sprawiedliwością wzięły górę inne negatywne siły, takie jak zawziętość, nienawiść czy nawet okrucieństwo (…) Ten rodzaj nadużycia samej idei sprawiedliwości oraz praktycznego jej wypaczenia świadczy o tym, jak dalekie od sprawiedliwości może stać się działanie ludzkie, nawet jeśli jest podjęte w imię sprawiedliwości.

Kto ma uszy, niechaj słucha! Kto ma rozum, niech rozumie! – no, przynajmniej niech o tym pogada!

Nasze słowiańskie dusze pełne gorliwości czasem się w tym względzie gubią. Powyższe słowa Jana Pawła powinny być jak kubeł zimnej wody na gorące ręce gotowe wymierzać sprawiedliwość. W żadnym razie nie zamierzam oddalać umysłów od sprawiedliwości! Toć to cecha Boga, którego mamy naśladować. Warto byłoby jednak szukać sprawiedliwości z podwójnym wyczuleniem. Jak pomylimy się obdarowując miłosierdziem, zapewne wybaczą nam. Jeśli popełnimy błąd wymierzając sprawiedliwość – jaką miarą odmierzasz, taka i tobie odmierzą.

Rozmawiajmy nad warunkami sprawiedliwej sprawiedliwości!

Postawa Unii Europejskiej wobec rosyjsko-ukraińskiego konfliktu gazowego nie przyczynia się do znalezienia rozwiązania. Oni stawiają Moskwę i Kijów na tej samej płaszczyźnie. To jest po prostu nieuczciwe i nie przyczynia się do znalezienia rozwiązania – oświadczył Dmitrij Pieskow, rzecznik premiera Rosji Władimira Putina.

Ta wypowiedź dobrze obrazuje politykę Rosji wobec UE. Nawet jeżeli wiedzą, że w dużym stopniu zależą od Unii, to ustami jakiejś mało istotnej osoby wypowiadają bardzo istotne oskarżenia, bo wiedzą, że Unia zadrży. Najlepsze jest to, że dzieje się tak mimo, iż wiadomo, ze bez silnego wzrostu cen gazu i ropy w ciągu dwóch lat Rosja będzie potrzebowała pomocy finansowej z zachodu a coraz częściej publicznie mówi się o oderwaniu Dalekiego Wschodu od federacji. To jest metoda: jak jesteś słaby rycz jak niedźwiedź a inni się przelękną – jak jesteś silny nie rycz, byś nie stracił twarzy a inni i tak się ciebie bać będą.

A swoją drogą, czy uda się Rosji podbić cenę gazu przez obecną zawieruchę?

Głośno robi się na temat grobu odkrytego niedaleko zamku w Malborku. Sprawę nagłaśnia m.in. “Sueddeutsche Zeitung” i “Bild”. Chodzi najprawdopodobniej o ciała około 1800 Niemców. Domysły snują się wokół zbrodni Armii Czerwonej, choć nieśmiało wskazuje się na bandy Polaków działające pod przyzwoleniem radzieckim. Jak znam życie i obserwuję ewolucję stosunku Niemców do swojej najnowszej historii (a właściwie do majątków zostawionych w naszym kraju) niedługo wątek polskich band będzie wiodący. Stanie się drugim Jedwabnym, lecz obecnie na rzecz Niemców. Znów okaże się, że przez lata niesłusznie obciążano Niemców. W końcu wszyscy zrozumieją, że ostatecznie winni byli Polacy. A Malbork? A Malbork trzeba oddać naszym zachodnim sąsiadom. Przecież każdy kto czytał “Krzyżaków” wie, że to ich twierdza.

Od początku obecnego konfliktu w Gazie naraziłem się kilku osobom broniąc prawa Izraela do obrony przed terroryzmem. Teraz jednak muszę opowiedzieć za prawem inaczej myślących – prawem do wolności poglądów i wypowiedzi oraz prawem do obrony przeciwko propagandzie. W auli UAM w Poznaniu, podczas wręczania medalu “Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata”, trzech młodych ludzi rozwinęło transparent z wezwaniem “Dość rzezi w Gazie” a następnie po hebrajsku zaczęli wzywać do uwolnienia Palestyny spod izraelskiej okupacji. Odpowiedzią były pięści obywatela Izraela. W bójce rozjemcami byłi włodarze Poznania. Być może słowa młodych Polaków podniosły ciśnienie Izraelczykowi, ale czy rozpoczynanie bójki jest adekwatnym środkiem przeciw podlądom inaczej myślących. Być może nie był to najszczęśliwszy moment do wyrażania takich opinii, być może, ale była to kwestia służb porządkowych. Teraz służby porządkowe (a nawet służby ścigania) powinny zająć się obcokrajowcem. Mam nadzieję, że nie byłby to wyraz antysemityzmu Inną kwestią jest komentarz, jaki do tej sytuacji uczynił obecny na sali uniwersytetu ambasador Izraela Pelegh. Wypowiedział następujące zdanie: “Robimy wszystko, by zakończyć konflikt w Strefie Gazy i by Palestyńczykom żyło się lepiej, ale nie będziemy tolerować aktów terroryzmu”. Oczywiście ma prawo do takiego zdania, ale czy jest to uczciwe postawienie sprawy. Czy przypisywanie sobie wysiłków dla dobra Palestyńczyków nie jest obłudą. Bez tego dodatku wypowiedź byłaby bardziej wiarygodna. Czy osoby roszczące sobie prawo do określania, kto jest sprawiedliwym nie powinny najpierw same takimi się stać?

W ostatnim numerze “Wprostu” Rafał Przedmojski uraczył nas przeciekawym artykułem o kuszącym tytule “Władcy świata”. Rzecz idzie o Komisji Trójstronnej założonej w 1973 roku przez Davida Rockefellera. Na początku lat 90. założyciel komisji jasno wskazywał na konieczność powstania rządu światowego a jego powstanie uwarunkował pojawieniem się poważnego swiatowego kryzysu. Jego słowa: “Wszystko, czego potrzebujemy, to odpowiedni kryzys, a narody zaakceptują Nowy Porzadek Świata” z dzisiejszej perspektywy nie wymagają chyba komentarza. Pytanie jedynie, czyj jest ten “porządek” i czyj “kryzys”. Czy przypadkiem jest, że obecna sytuacja w światowej gospodarce zaczęła się na amerykańskim rynku finansowym?

Obecnie do komisji należy 350 osób z wielu państw, w tym Andrzej Olechowski, Wanda Rapaczyńska i Marek Belka. Smaczku dodaje fakt, iż członkiem tej komisji był również Janusz Palikot. Odrobina światła nie zaszkodzi

Władcy świata, monarchowie – tak śpiewa się w święto Trzech Króli – coś mi się jednak wydaje, że ci władcy chadzają innymi drogami.