Osetia a la Kosowo

Wojna gruzińska zmroziła, co bardziej wyobraźnych!

Rosja pokazuje pazury!

Gruzja przekroczyła nieco swoją pozycję – broniła słusnej sprawy w niesłuszny sposób!

Rosja liczyła na taki szleńczy krok i zapragnęła dostępu do źródeł ropy!

Problem w tym, że przypadku Osetii nie byłoby, gdyby nie było przypadku Kosowa. To iby dwa przypadki, ale jakie to “przypadki”. Oddzielenie się Kosowa było na rękę Amerykanom, więc polski rząd przyklasnął. Autonomia Osetii jest wroga, więc trzeba walczyć po stronie Gruzji (tym bardziej, że jest ona jedyną nadzieję na nierosyjską wschodnią ropę).

Zdecydujmy się, czy mniejsze społeczności mają, czy nie mają prawa do samodzielnego stanowienia o swoim losie! Czy na przykład mieszkańcy Opola mają prawo zdecydować o połączeniu z Niemcami?

Kosowo – papierek lakmusowy

Sprawa Kosowa jest papierkiem lakmusowym integralności i sprawności Europy. Brak jednego stanowiska Unii jest świadectwem wobec świata, że w istocie stanowimy jedynie tymczasowe, merkantylne skupisko państw europejskich (w końcu sprawa dotyczy Europy). Uważam, że Unia jako twór pan-europejski jest dziejową szansą, która powoli przegrywamy. W obszarach wymagających głębszej jedności rozchodzimy się (np. wolnorynkowy jednolity rynek, polityka zagraniczna), a chcemy narzucić jednolitość tam, gdzie jest to absurdalne (kultura, obyczajowość). Mam wrażenie, iż decyzje państw członkowskich świadczą o świadomości ww. tymczasowości UE i zakrojone są na wzmocnienie swojej pozycji po jej rozpadzie.
Decyzje w sprawie Kosowa należą do takich właśnie. Gra interesów USA i Rosji jest główną wytyczną decyzji w tej sprawie.
Co do pośpiesznych deklaracji polskich władz: Pośpiech w tej kwestii jest dalece niepokojący. Głos Polski jest na arenie międzynarodowej co najwyżej symboliczny. W tak wątpliwej kwestii wysunięcie się przed szereg może przysporzyć nam wrogów, a z pewności nie przyniesie nam korzyści (abstrahuje tu od merytorycznej oceny sytuacji – osobiście uważam, że uznanie niepodległości Kosowa jest błędem).