Prezydent Lech Kaczyński, po spotkaniu z premierem Donaldem Tuskiem, oświadczył, iż zgadza się na ratyfikację Traktatu Lizbońskiego w wersji rządowej bez jakichkolwiek dodatkowych zabezpieczeń.
W sumie, owe zabezpieczenia nie miałyby w zasadzie żadnego znaczenia – były jedynie symbolem niepełnej zgody na zapisy traktatu. Zresztą symbolem udawanej niezgody.
Czy elektorat PiS-u poczuł satysfakcję z takiej formy oporu? Jeśli tak, to zaiste zacznę się wstydzić, że do niego należałem. Mam nadzieję, iż większość z nas, niegdysiejszych zwolenników tej partii, zauważyła farsę i fałsz tego spektaklu politycznego. Nikt nie mówił o najtrudniejszych kwestiach – deprecjacji siły oddziaływania Polski w Parlamencie Europejskim oraz osłabienia suwerenności naszego kraju w zakresie polityki zagranicznej. Ślizgano się po powierzchni tematów natury moralno-obyczajowej.
PiS odegrał rolę: “chciałabym, ale sie boję”. Żenujące!
Ostatnie dni przyniosły nam nową modę – kompromitowanie partii poprzez wyszukiwanie, kto z jej członków należał do PZPR. Poprzednio niszczono ludzi przez upublicznianie faktu podpisania deklaracji o współpracy ze służbami PRL. W tzw. komunie etykietą było posiadanie rodziny w krajach zachodnich. Ciągle te same historie! Nie chodzi o poglądy czy konkretne działania. Może nikt nie chce rozmawiać o konkretach. Jeśli, jako członek PZPR, dopuszczałeś się z tym powiązanych czynów zbrodniczych, to trzeba cię ukarać. Jeśli łamałeś ludzi, albo szkodziłeś ludziom donoszac o nich w ważnych sprawach, trzeba cię ukarać. Ale tu nikt nie pyta o szlachetność czynów, nikt nie pyta o prawdę czy cnotę. Tu są etykiety. Tak musiało się stać! Taką sytuację przygotowali sobie zarówno politycy opozycyjni jak i członkowie Kościoła – Kościoła, którego kocham i w nim się angażuję. Problem leży w usilnym dążeniu, by zaetykietować tamte czasy jako złe. Tak robili ludzie oświecenia w stosunku do średniowiecza i Kościoła. Nikt nie chciał i nadal nie chce uznać zła i dobra tamtych lat. Nikt nie szuka sprawiedliwości! Dobrze im tak! W końcu komuch to samo zło! 
Ostatnie POPiSowe Potyczki o kandydaturę PiSu na przewodniczącego speckomisji przypominają mi bój o stanowisko Marszałka Sejmu w poprzedniej kadencji. Poprzednio jedynym, niezastąpionym kandydatem na to zaszczytne stanowisko (drugie co do godności po Prezydencie Rzeczypospolitej) był Bronisław Komorowski. Komorowski albo śmierć – niemal krzyczano. Problem jednak w tym, że była to kandydatura w zasadzie nie do przyjęcia – był on “twarzą walki z PiSem”. Dzisiaj prawa ma się w zasadzie tak samo. Okazuje się, iż drugie, co do wielkości i powagi, ugrupowanie w sejmie ma tylko jednego kandydata na stanowisko w komisji do służb specjalnych. Problem jednak w tym, że … I żyli długo i szczęśliwie! Nie, to jednak bajka z innym zakończeniem.
