Dzisiaj mogliśmy po raz kolejny obejrzeć w telewizji serial pt. “Szogun”. Pierwszy odcinek! Co za ekscytacja! Miecze i krew! Odmienna kultura! Miłość (jeszcze co prawda nie w tym odcinku, ale wiadomo, co w trawie piszczy!)! No i oczywiście, po raz kolejny, mamy dowód na ochydę urzędników KK – źli i przebiegli jezuici! Dla młodszych, co to przy ostatniej emisji mogli oglądać jedynie wieczorynkę, zapowiada się nieźle!
W sumie nieistotne są fakty. Ktoby szukał w takim filmie prawdy historycznej? Czy w ogóle można orzec, co było prawdą? Przecież to zamieszchłe czasy. A zresztą, niektórych rzeczy nie trzeba przecież udowadniać – jaki jest koń każdy widzi, a KK to banda niemoralnych rzezimieszków. Kogo mogą obchodzić zdarzenia, których nawet stary mojego starego nie pamięta. Ważne, żeby się działo!
Przecież to nieprawda, że katolickich misjonarzy i świeckich wyznawców krzyżowano i torturowano za czasów szogunatu, a protestanci wydatnie im w tym pomagali. Nieprawda, że wybór Nagasaki na zrzut bomby jądrowej mógł mieć coś wspólnego z faktem, że było to centrum japońskiego katolicyzmu.
Nieprawdą jest, że kobieta w zatęchłym i zacofanym średniowieczu cieszyła się większą wolnością osobistą niż w dobie renesansu pełnego humanizmu.
Nieprawdą jest, że w czasie terroru oświeceniowego zamordowano prawie 32 razy więcej osób niż w czasie kilkuset lat trwania inkwizycji.
Nieprawdą jest również, że in vitro wcale nie leczy bezpłodności, ale eliminuje jedynie jej skutki. Nieprawdą, że bardzo duża część zachorowań na bezpłodność u kobiet wynika ze stosowania środków antykoncepcyjnych.
Kiedyś myślałem o kłamstwie jako o drugorzędnej kategorii moralnej. Była daleko za zabijaniem i ogólnie powodowaniem cierpienia. Śmierć i cierpienie, choć złe ze swej natury, nie potrafią jednak tak perfekcyjnie zabijać duchajak czyni to kłamstwo.
Nieprawdą jest, że diabeł rzekł do Ewy: “Na pewno nie umrzecie!”.
Nieprawdą jest, że film “Szogun” to symboliczna prawda o zakłamaniu tego świata.
