Syndrom Palikota

W poprzednio poczynionych wyobrażeniach przemian politycznych na kolejny rok nie umieściłem wątku impeachmentu Prezydenta RP. Nie, jakobym nie znał wypowiedzi Urbańskiego, ale nie do końca byłem przekonany o daleko idącej teleologiczności harców Palikota. Sądziłem, że są one wpisane w politykę PO, lecz jedynie w celu deprecjonowania przeciwnika politycznego. Okazuje się jednak, że żądanie raportu o stanie zdrowia prezydenta jest kluczem do całej hucpy. Co prawda, w dzień po ogłoszeniu wyników opinii publicznej (70% Polaków nie zainteresowanych raportem) premier zapewniał o swojej obojętności w tej sprawie. Dzisiaj jednak okazuje się, że ta obojętność jest wysoce pozorowana. Rzuca prezydentowi rękawicę ogłaszając, że raport o jego (premiera) zdrowiu będzie wkrótce znany. Chce przez to przekonać wyborców, by jak na ringu, oczekiwała od prezydenta podobnej riposty. Czyżby pragnienie stanowiska Prezydenta RP było w Tusku aż tak silne, że posunie się do wniosku o impeachment Kaczyńskiego z funkcji ze względu na zły stan zdrowia?

A fe !

Rozczarowane zaplecze Tuska ?

Każdy chyba pamięta radość w zagranicznych mediach po zwycięstwie wyborczym PO. Entuzjazm był tak wielki, że można się było zastanawiać, o co w tym wszystkim chodziło (sic!). Nie wnikając w motywy bezzasadnej radości zagranicznych mediów, fakty są dość oczywiste. Ekopa Tuska otrzymała w ten sposób ogromne poparcie w kraju i za granicą.

Mówi się często, że jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi …

Tusk od początku swoich “pięciu minut” robi wszystko by przypodobać się Niemcom i osłabić sojusz z USA. W polityce wewnętrznej nie zrealizował właściwie żadnych postulatów liberalnych (o ile w ogóle cokolwiek zrobił). Widać ewidentnie, że jest to ideowo najsłabszy rząd, jaki mieliśmy od początku demokratycznych przemian – nie ma pomysłów, nie ma działania.

Najlepszym dodowem niezrealizowanych obietnic jest wczorajsza publikacja w “Financial Times” wytykająca kompletną mizerię naszego rządu. Gdyby to była “Rzeczpospolita”, “Dziennik” czy “Wprost” sprawa byłaby zrozumiała. Skąd jednak odwrót zagranicznych mediów? Czyzby nie tylko nasze obietnice nie zostały wypełnione?

Im mniej, tym więcej

Ostatnie wyniki badania opinii publicznej informują, iż sześciomiesięczne rządy ekipy Donalda Tuska skutkują niemal 50% poparciem. W pierwszym odruchu, człowiek uczciwy powinien staną do kolejki z gratulacjami – mamy w końcu dobry, skuteczny rząd.

Tak uczyniłbym z pewnością, gdyby nie kilka wątpliwości. Skąd bierze się takie poparcie? “Rząd zapowiedzi” – tak nazwałbym obecnie rządzących. Cięgle słychać, czego nie uczynią (ostatnią zapowiedzią jest plan oddłużenia szpitali). Zazwyczaj jednak nic się nie dzieje. Premier uśmiecha się z miłością, a jego ministrowie objawiają swoje nieudane pomysły. Wystarczy niewielka krytyka społeczna (bo na wielki krzyk żadne media sobie nie pozwolą) i pomysł schodzi z agendy. Rząd rakiem wycofuje się nawet ze swych sztandarowych pomysłów (np. odbiurokratyzowanie, liberalizm).

Rządzący chyba wzięli sobie do serca zasadę przekory Adamieckiego. Postanowili nic nie robić, by nie wywoływać oporu. Widocznie już żyjemy w kraju piękna, mądrości i dobrobytu, w którym lepiej niczego nie zmieniać, by zepsuć.

Poczekam jeszcze z rok lub dwa, i może wówczas pobiegnę z gratulacjami!

P.S. Ciekawe, jak zachowywałyby się media, gdyby Giertych wystąpił z propozycjami obecnej p. minister, a Ziobro ograniczał dostęp do zawodów prawniczych jak Ćwiąkalski.